پرونده

جدال الهیات سیاسی لیبرالیستی با کمونیستی

نویسنده:
این نوشتار بر آن است تا میان ارزش‌های عملی دموکراسی و سرمایه‌داری و آگاهی به میراث دینی پشت این دو، به اجماع برسد. از این رو این مقاله در ابتدا در پی یافتن راه‌هایی است که از طریق آن‌ها با بهره‌گیری از آرای ریچارد رورتی، یک الهیات سیاسی پراگماتیک را پی افکند....
این نوشتار بر آن است تا میان ارزش‌های عملی دموکراسی و سرمایه‌داری و آگاهی به میراث دینی پشت این دو، به اجماع برسد. از این رو این مقاله در ابتدا در پی یافتن راه‌هایی است که از طریق آن‌ها با بهره‌گیری از آرای ریچارد رورتی، یک الهیات سیاسی پراگماتیک را پی افکند. این نوشتار دو بخش دارد: ابتدا فتح بابی خواهد بود به آرای رورتی و احتیاطاتی که ممکن است متألهان در اتکا بر آرای وی در ذهن داشته باشند. سپس به بررسی نقادانه‌ی مسیرهای منتج به ساختن یک الهیات سیاسی پراگماتیک با استفاده از آرای رورتی خواهد پرداخت.

رام کردن دغدغه‌ها درباره‌ی رورتی
یکی از دلایلی که بسیاری از معتقدین به الهیات سیاسی، رورتی را - که مدتی طولانی از عمرش ملحد بوده و به لیبرالیسم قسم یاد کرده است-  به صورتی گسترده نادیده می‌گیرند، گمانه‌ای است که می‌گوید احتمالا وی ضد دین بوده است. برثرتون به هنگام توصیف افسانه‌های لیبرالیسم، این‌گونه استدلال می‌کند که رورتی معتقد بود «برای حفظ نظم اجتماعی نباید به دین اجازه‌ی حضور در عرصه‌ی عمومی را داد تا مبادا آشوب و بی‌نظمی دوباره رواج یابد». از این رو به نظر برثرتون، رورتی در سیاست لیبرال مانند بسیاری از لیبرال‌ها، برای دین به‌خاطر ناتوانی از اقناع آنان که پیش‌فرض‌های دینی را قبول ندارند و نیز تمایل دین به آشوب، جایگاهی اجتماعی قائل نیست. سخن وی به مقاله‌ی 1994 رورتی با عنوان «دین به مثابه ساکت کننده‌ی گفت‌وگو» اشاره دارد. در این مقاله، رورتی بر این نکته تاکید می‌کند که به نظر وی ترجیحا دین باید از صحنه‌ی اجتماع بیرون رود. رورتی بیان می‌دارد که یک راه خوب برای پایان دادن به مباحثات بین افراد دارای تحصیلات و تخصص بالا این است که به آن‌ها بگویید: «سخن شما مبتنی بر فهم شما از اراده‌ی الهی است». رورتی می‌گوید وقتی کسی برای پیشبرد یک عقلانیت الهیاتی در راستای یک اعتقاد سیاسی در بین چنین گروهی اقدام می‌کند، بهترین اقدام آن است که بپرسیم: «خب که چه؟ ...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code